Merhaba, En içten sevgiler hepinize! Bu kez günümüzde dilimiz ugruna verilen bunca çabayi animsatmak istiyorum sizlere. Yazari, sairi, gazetecisi, aydini vb. o güzel Türkçe’mizin yeniden resmi dil olmasi, yani bu konuda alinan, çignenen hakkimizin geri iadesi dogrultusunda hiç taviz vermeden yürütülen kavgayi, savasi vurgulamak istiyorum. Dilimiz, bizim her seyimiz, bas tacimiz. Ona öylesine vurgunuz ki, nice üstünde dursak, nice kostursak, pes etmeyiz, yorgun düstük demeyiz… Verilen bu savasimin umarim sizler de farkindasiniz. Dizelerinizde, yazilarinizda Türkçe’ye olan sevgi baginizdan bunu sezinlemek güç degil. Bu sevgi yüregimize sigmaz, tasar… Öylesine büyük, öylesine tutkunuz iste dilimize… Bu dil Yunus Emre’nin, bu dil Karacaoglan’in, bu dil nicelerinin, bu dil halkimin dili! Halk,diliyle yasar, diliyle varolur, diliyle yarinlara uzanir. Nice destanlar, nice masallar, nice siir öyküler ve Türk tarihine mal olan nice zenginlikler hep bu dilde yazili… Konustugumuz Türkçe’mizle övünç duyuyoruz, Türkçe’mizle cosuyoruz, Türkçe’mizle diger dilleri seviyor; hosgörü ve sevgiyi tüm insanlarla paylasiyoruz. Dilimizce barisa türkü yakiyor, dilimizce erdemin yaninda yer aliyoruz. Dilimize olan bu sevgi hiç bitmeyecek, günden güne daha bir sevgi seline dönüsüverecek. Dil nöbetimiz sonsuzluga kadar sürecek. Dil güvercinimizi hep barisçil masmavi gökyüzünde uçuracagiz. Dilimizden dillere selam olsun. Dil bayragimiz bu gök kubbede sonsuza dek dalgalansin! Sevgiyle kalin çocuklar. Zeynel Beksaç